๕. การบวชชี การถือศีล ๘ สำหรับฆราวาสผู้ต้องทำงาน มีความสำคัญแค่ไหนเจ้าค่ะ

   การถือศีล ๘ ถ้าเรามีศรัทธาเต็มภูมิก็ไม่เห็นยากอะไรและศีล ๘ นี้เมื่อทำไม่ให้ด่างพร้อยแล้วก็เป็นศีลพระอนาคามี ส่วนศีล ๕ ถ้าทำไมให้ด่างพร้อยก็เป็นศีลพระโสดาบัน ศีล ๘ ก็ดี ศีล ๕ ก็ดีเป็นโลกุตรศีลทั้งนั้นเพราะเบื้องต้นยอมถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพานไม่เอาลัทธิอื่นมาบนเปและผู้ต้องทำงานมีความสำคัญและไม่สำคัญนั้น มีความสำคัญอยู่ การทำงานที่เป็นการงานที่ชอบคือสัมมากัมมันโต การงานอันนั้นเว้นจากฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกามเรียกว่างานที่ชอบ การงานนี้จะเว้นไม่ได้เพราะเป็นการครองชีพ ส่วนที่มีความสำคัญและไม่สำคัญนั้น มันก็ขึ้นอยู่กับศรัทธาของผู้จักรักษา ท่านผู้มีศรัทธาพร้อมทั้งปัญญานั้นสิ่งที่หนักย่อมถือว่าเป็นของเบาได้เพราะมีศรัทธาเพราะการถือศีล ๕ ศีล ๘ ไม่ได้ลงทุนซื้อท่านผู้ใด แต่การถือศีล ๘ นั้น ทานอาหารเช้ากับเที่ยงเท่านั้น แต่ต้องล้างปากให้ดี ถ้ามีกลิ่นอาหารอยู่ในปาก และเศษอาหารอยู่ในช่องฟันแห่งใดแห่งหนึ่ง ชำระไม่หมด พอตะวันบ่ายแล้วกลืนน้ำลายลงไปก็ขัดต่อ "วิกาลโภฯ" คือเป็นฉันอาหารในเวลาวิกาล เพราะสิกขาบทข้อนี้ไม่ได้มีเจตนา เป็นอจิตตกะ เพราะไม่มีเจตนาก็ไม่พ้นศีลขาด แม้หลวงปู่ทุกวันนี้ฟันโยกคลอนและแตกหัก เป็นหลุมบ้าง ฉันอาหารเช้าแล้วก็พยายามล้างจนที่สุดแต่ถึงกระนั้นเศษอาหารค้างอยู่ที่ฟันและไรฟัน เพราะเราแก่แล้วฟันก็แตกบ้างเป็นหลุมบ้าง ข้อนี้เป็นของปฏิบัติยากอยู่ แต่เป็นหนุ่มไม่ยากเพราะฟันยังไม่แตกไม่โยกไม่คลอน