๑๗. พระเครื่องต่างๆที่เกจิอาจารย์ดังๆ ทั่วไปได้จัดทำขึ้นบ้างก็ทำมาหลายร้อยปีแล้ว บ้างก็เป็นพันปีบ้างก็เพิ่งทำขึ้นเต็มท้องตลาดเต็มประเทศไปหมดจนไม่ทราบว่าจะเลือกแขวนองค์ไหน รุ่นไหนดีนั้นมีอิทธิฤทธิ์ให้ผลในแง่อยู่ยงคงกระพันเมตตามหานิยม หรือโชคลาภต่างๆ จริงหรือไม่ครับ และพระบางรูปที่ทำขึ้นผมสังเกตดูท่านก็เป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ แล้วทำไมท่านยังทำสิ่งเหล่านี้ออกมาอีกถือเป็นเรื่องผิดพระวินัยหรือไม่และมีความสมควรแค่ไหน เพียงใด ในอดีตพุทธกาลมีการทำพระเครื่องมาหรือไม่ มีผลเป็นที่น่าอัศจรรย์จริงหรือไม่

   พระเครื่องต่างๆ เขาทำมาแล้วตั้งร้อยปีก็ตามมันก็ผิดมาตั้งแต่ร้อยปีนั่นเองไม่สมควรในทางพระพุทธศาสนาแต่มันก็สมควรกับเขาเพราะเขาเห็นอยู่ใน ระดับนั้นให้เข้าใจว่าดีกับชั่วนี้ มืดกับสว่างนี้ มันประชัดขันแข่งกันมาในตัวกี่ล้านๆ ปีที่แล้วก็ไม่ทราบ บัณฑิตกับคนพาลก็สืบโลกมาอย่างนี้ไม่รู้ว่าอันใดเกิดก่อนเกิดหลัง

ในพระวินัยของพระภิกษุในพรหมชาลสูตรก็ได้ ในพระวินัยปิฏกโดยตรงๆ ก็ดี ในวินัยมุขเล่น ๒ ของนักธรรมโทก็ดี มิได้ส่งเสริมไสยศาสตร์ใดๆ ทั้งสิ้น มิได้ส่งเสริมดิรัจฉานคาถาใดๆ ทั้งสิ้น เรื่องเหล่านี้หลวงปู่ไม่ได้หนักใจเลย ไม่ได้พยายามทิ่งยากเพราะมันชอบเว้นอยู่แล้ว ที่หลวงปู่สักยันต์ที่แขนในปัจจุบันนี้อยู่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้หมายว่ามันอยู่ยงคงกระพันอันใดเลย ทำตามธรรมเนียมประเพณีของเขาในสมัยนั้นเฉยๆ แต่หลวงปู่เห็นตัวเองทุกวันนี้อาเจียนก็จะออกแล้วและทำมาตั้งแต่ฆราวาส ๒๔๖๕ และ ๒๔๗๐

ในครั้งพุทธกาลพระเครื่องไม่มีแต่ไสยศาสตร์ต่างๆ เขาก็มีอยู่ทุกๆสมัยจนนับไม่ไหวเสียแล้ว นานาจิตตัง นานาธรรมมัง เพราะพระพุทธศาสนาไม่เป็นฐานะของผู้สร้างบารมีต่ำจะมาเลื่อมใสได้โดยง่าย แม้ถึงจะมาเลื่อมใสก็กลายเป็นนิกายต่างๆแผกเพี้ยนไปด้วย ยกอุทาหรณ์ เช่น นโมตัวเดียวกันก็แปลไปต่างกันนโมแปลว่าความนอบน้อมพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์กลมกลืนกัน ส่วนเขาผู้อยู่ระดับต่ำเขาก็ตีความหมายว่านโมเลข มโมผา นโมบัตร นโมเบอร์ และสุราเมระยะนี้ ถ้ากินเป็นระยะๆ มันไม่เป็นไรหรอกดูเขาก็พูดอย่างนี้ เพราะเขามีความเห็นอย่างนี้ กินเป็นระยะก็เมาเป็นระยะก็เสียทรัพย์เป็นระยะมันก็เกิดโรคเป็นระยะ มันก็ต้องติเตียนเป็นระยะ มันก็ก่อการทะเลาะวิวาทเป็นระยะ มันก็ไม่รู้จักอายเป็นระยะ มันก็ทอนกำลังปัญญาเป็นระยะเขาไม่ว่าซะ มันก็ถูกของเขาแต่มันไม่ถูกของบัณฑิต