๑๖. กระผม ขออัญเชิญเส้นเกศาหลวงปู่ไว้เคารพสักการะแทนองค์หลวงปู่ไม่ได้ คิดนอกเหนือไปจากนี้ กระผมขอเกศาหลวงปู่มาด้วยความเคารพสักการะ จะได้เป็นที่ระลึกถึงหลวงปู่ซึ่งเกศาหลวงปู่ก็ได้เคยเป็นส่วนหนึ่งหลวงปู่ ซึ่งกระผมก็ไม่มีโอกาสจะได้กราบตัวจริงหลวงปู่ กระผมหวังว่าหลวงปู่คงจะเข้าใจ และมีเมตตาต่อกระผมผู้ไม่มีโอกาส

   ผมนั้นโกนเดือนละครั้ง พอโกนแล้วก็มีผู้มาขอทุกทิศทุกทาง ไม่รู้ว่าเป็นกรรมอะไร หรือจะเป็นเรื่องนิทานที่โบราณกล่าวว่า คนหนึ่งเดินทางไป ไปพอกองขี้หมาแล้วก็หักกิ่งไม้ปกไว้ เกรงว่าผู้มาทีหลังจะเหม็น แต่ผู้ที่มาทีหลังมาอีกพบเข้าก็เลยทำแบบเดียวกัน จนกิ่งไม้นั้นสูงท่วมหัว เลยกลายเป็นไสยศาสตร์ ถือกันว่าเป็นของขลังไปเสียแล้ว อ้ายที่แท้ก็กองขี้หมาจริงๆ อันนี้เกรงว่าจะเป็นแบบนั้น ถ้าไม่ปรารภไว้ก่อนก็คล้ายกับว่าหลวงปู่ให้แบบลืมตัว และแบบอุปาทานด้วยสำคัญตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ นั่นคือมหาอุปาทาน ส่วนท่านผู้พ้นไปจากกิเลสทั้งปวงโดยไม่เหลือ ขอยกใส่เกล้าใส่กระหม่อมไว้ ไม่ได้เอามาดีเสมอกัน

   เรื่องเกศานั้น หลวงปู่ก็นึกละอายจะฝากมาให้ ก็คล้ายๆกับว่าตนเป็นผู้วิเศษวิโส ฝากเกศาไปให้คนอื่นกราบไหว้ ธรรมดาเกศาหลวงปู่ เฉพาะหลวงปู่ไม่ได้สนใจ โกนทิ้งแล้วใครจะเอาไปไหนหรือไม่เอาไปไหนหลวงปู่ก็ไม่มีการสนใจ ถ้าจะพูดให้เป็นธรรมแล้ว เกศานี้มันเป็นของภายนอก ของภายในก็คือด้านปฏิบัติศีล สมาธิ ปัญญาอันรวมลงมาอยู่ที่ดวงใจ สิ่งไหนที่ทำให้จิตใจเบาจากราคะ เบาจากโทสะ เบาจากโมหะ นั่นแหละเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย