หลวงพ่อเพ็ชร์

   พระพุทธรูปคู่เมืองอุตรดิตถ์ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ทั้งองค์ประทับนั่งขัดสมาธิเพชร ปางเชียงแสนสิงห์ ๑ หน้าตักกว้างเกือบ ๒ ศอกเนื้อทองสุกปลั่งเป็นสีนาค

   หลวงพ่อเพ็ชร์องค์นี้ หลวงพ่ออุปัชฌาย์ด้วง เจ้าอาวาสวัดหมอนไม้ เป็นผู้ค้นพบ เมื่อครั้งที่ไปเป็นอุปัชฌาย์บวชพระที่วัดไผ่ล้อม ต.ไผ่ล้อม ได้พบจมอยู่ในจอมปลวก จึงได้ช่วยกันนำมาไว้ที่วัดหมอนไม้ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๓๐ และท่านได้นำพระพุทธรูปองค์นั้นไปถวายให้แก่หลวงพ่อเพชรเจ้าอาวาสวัดวังเตาหม้อ (วัดท่าถนน)

   ครั้งนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ได้ทรงสร้างวัดเบญจมบพิตรขึ้น และทรงมีพระดำรัสให้จัดหาพระพุทธรูปหล่อขนาดใหญ่ เพื่อทรงนำมาประดิษฐานเป็นพระระเบียงในวัดเบญจมบพิตร พระพุทธเจ้าหลวงจึงขอพระพุทธรูปสัมฤทธิ์หลวงพ่อเพ็ชร์ไปอยู่ในวัดเบญจมบพิตร ทำให้หลวงพ่อเพ็ชร์เจ้าอาวาสวัดวังเตาหม้อผู้เป็นเจ้าของหลวงพ่อเพ็ชร์พระสัมฤทธิ์ ท่านเสียใจมาก ถึงกับปฏิญาณว่าจะไม่ขออยู่ที่วัดนี้อีก แล้วท่านก็ได้ออกจากวัดไปอยู่ตามป่าเขา จนถึงแก่มรณะภาพอยู่บนเขานาตารอดแถวบริเวณบ้านด่านในที่สุด ซึ่งพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ประดิษฐานในวัดเบญจมบพิตรประมาณ 10 ปี จึงได้ส่งกลับมาอยู่ที่วัดวังเตาหม้ออุตรดิษฐ์ตามเดิม เนื่องจากสมเด็จพระพันปีหลวงได้ทรงมีพระนิมิตรฝันว่าพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์ เข้าฝันบอกให้ส่งคืนไปไว้ที่เดิมในเมืองอุตรดิตถ์ เพราะพระองค์ทรงห่วงประชาชนพวกลูกๆ ของท่านในเมืองอุตรดิตถ์ ประชาชนชาวอุตรดิษฐ์ จึงถวายพระนามหลวงพ่อสัมฤทธิ์องค์นั้นว่า "หลวงพ่อเพ็ชร์" แทนองค์เดิมผู้เป็นเจ้าของ

   เมื่อครั้งที่เกิดไฟไหม้ตลาดอุตรดิตถ์ถึง ๓ ครั้ง แต่ไฟไม่อาจลุกลามเข้าไหม้วิหารที่ประดิษฐาน หลวงพ่อเพ็ชร์ได้ มีเพียงแค่มีรอยเกรียมดำที่ประตูหน้าต่างด้านที่ไฟไหม้เพียงล็กน้อย ประชาชนจึงเลื่อมใสศรัทธาในความศักดิ์สิทธิ์ของหลวงพ่อ

   พระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์องค์นี้ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของจังหวัดอุตรดิษฐ์ ชาวอุตรดิษฐ์นับถือว่าเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง สามารถบรรเทาความเดือดร้อนต่างๆได้ ซึ่งทางวัดเปิดให้เข้านมัสการ ตั้งแต่ ๖ โมงเช้า และปิดเวลา ๖ โมงเย็นเป็นประจำทุกวัน